Przygotowanie środowiska do programowania jest pierwszym krokiem do nauki Pythona. Przedstawię proces instalacji i konfiguracji środowiska dla Python 3 w systemie operacyjnych Ubuntu LTS. Pokażę także, jak uruchomić i skonfigurować środowisko wirtualne venv, co pozwoli uniknąć konfliktów z innymi modułami Pythona. Na koniec, dla ułatwienia pisania poprawnego kodu zainstalujemy edytor IDE, dokładnie będzie to edytor VSCodium.
SPIS TREŚCI
Instalacja Pythona na Ubuntu LTS
Instalacja najnowszej wersji Pythona
Ustawienie domyślne najnowszej wersji Pythona
Instalacja Pythona na Ubuntu LTS
Sprawdzenie wersji Pythona
Ubuntu, jak i inne wersje dystrybucji Linux opartego na Debian są dostarczone z zainstalowanym Python 3. Zanim przejdziemy dalej, należy upewnić się, że pakiety systemowe są zaktualizowane do najnowszych dostępnych wersji:
sudo apt update && sudo apt upgrade -yTeraz możemy sprawdzić wersję Python 3 zainstalowaną w systemie, wykonując polecenie:
python3 --versionlub krócej:
python3 -VTak to wygląda u mnie na Ubuntu 22.04.2 LTS:
Gdyby zdarzyłoby się, że nie mamy zainstalowanego Python 3, to możemy go zainstalować poleceniem:
sudo apt install python3Instalacja najnowszej wersji Pythona
Jeśli potrzebujemy najnowszej wersji Pythona, to możemy skorzystać z pakietu Deadsnakes PPA, który zapewnia najprostszą metodę instalacji Pythona na Ubuntu LTS. Umożliwia także użytkownikom otrzymywanie ciągłych aktualizacji, poprawek błędów i aktualizacji zabezpieczeń.
Najnowsza wersja Pythona to Python 3.11.3, która została wydana 5 kwietnia 2023 roku.
Na początku instalujemy wymagane pakiety zależności:
sudo apt install software-properties-commonDodajemy PPA deadsnakes do listy źródeł menedżera pakietów APT:
sudo add-apt-repository ppa:deadsnakes/ppaPo dodaniu PPA możemy zainstalować Pythona 3.11.3 na Ubuntu za pomocą polecenia:
sudo apt install python3.11Na koniec sprawdzamy, czy nowy Python jest zainstalowany:
python3.11 -VW ten sposób mamy zainstalowany najnowszy Python 3.11.3
Ustawienie domyślne najnowszej wersji Pythona
Po zainstalowaniu najnowszej wersji Pythona, polecenie python3 można ustawić tak, aby wskazywało nam najnowszą wersję Pythona, a nie jak teraz starszą wersję.
Można to zrobić za pomocą polecenia alias. Polecenie alias umożliwia tworzenie skrótów do poleceń lub nadpisywanie domyślnych opcji dla istniejących poleceń.
Sprawdźmy jeszcze, jaki i gdzie mamy zainstalowany Python:
ls -ls /usr/bin/python*Tworzymy więc alias dla polecenia python3, aby wskazywał na najnowszą zainstalowaną wersję Pythona 3.11.3:
alias python3=/usr/bin/python3.11Mamy teraz najnowszą wersję Pythona pod poleceniem python3:
python3 -V
Niestety, po zamknięciu lub ponownym uruchomieniu systemu ustawienia aliasów nie są zachowywane. Dlatego musimy dodać nasz alias do pliku bash_aliases, aby zmiana była trwała.
Za pomocą edytora nano otwieramy plik bash_aliases:
sudo nano ~/.bash_aliasesDodajemy nasz alias:
alias python3=/usr/bin/python3.11Zapisujemy zmiany za pomocą Ctrl + o i wychodzimy z edytora za pomocą Ctrl + x.
Na koniec aktywujemy alias poleceniem:
source ~/.bash_aliasesvenv – Środowisko wirtualne na Ubuntu LTS
Środowisko wirtualne jest to izolowane miejsce, w którym można zainstalować i korzystać z różnych wersji Pythona i jego modułów bez konfliktów z pozostałymi zainstalowanymi modułami. Dzięki temu możemy pracować nad różnymi projektami w różnych środowiskach i uniknąć problemów związanych z różnymi konfliktami między tymi projektami.
Środowisko wirtualne venv instalujemy poleceniem:
sudo apt install python3-venvJeśli zainstalowaliśmy i używamy Pythona 3.11, to środowisko wirtualne venv instalujemy poleceniem:
sudo apt install python3.11-venvNa potrzeby nauki Pythona utwórzmy nowy katalog, a następnie przejdźmy do niego:
mkdir NaukaPython
cd NaukaPythonW moim przypadku jest to katalog NaukaPython, w którym będę przechowywał środowiska wirtualne.
Środowisko wirtualne tworzy się poleceniem:
python3 -m venv my_venvMoje środowisko nazwałem my_venv, ale można użyć dowolnej innej nazwy.
Aktywacja środowiska wirtualnego:
source my_venv/bin/activateTak wygląda linia poleceń po aktywacji środowiska wirtualnego:
(my_venv) zibi@ubuntu:~/NaukaPython$Nazwa środowiska my_venv jest na początku umieszczona w nawiasach.
Możemy również potwierdzić, że znajdujemy się w środowisku wirtualnym, sprawdzając lokalizację interpretera Pythona:
which pythonUzyskana lokalizacja pokazuje, że Python jest w naszym uruchomionym środowisku.
/home/zibi/NaukaPython/my_venv/bin/pythonW środowisku wirtualnym możemy użyć polecenia python zamiast python3, jeśli tylko tak wolimy. Poza środowiskiem używamy wyłącznie polecenia python3.
Jeśli chcemy opuścić środowisko wirtualne, należy użyć polecenia:
deactivateTak to u mnie wygląda:
IDE – Instalacja VSCodium na Ubuntu LTS
IDE (ang. Integrated Development Environment), czyli zintegrowane środowisko programistyczne to zestaw przydatnych programów scalonych w jeden interfejs graficzny, dzięki czemu otrzymujemy szereg przydatnych narzędzi ułatwiających pisanie poprawnego kodu.
VSCodium jest klonem popularnego edytora Visual Studio Code firmy Microsoft. Wygląda i działa dokładnie tak samo, jak VS Code z tą różnicą, że VSCodium nie śledzi użytkowników, bo nie zawiera żadnych dodatków śledzących i telemetrycznych firmy Microsoft.
Żeby zainstalować VSCodium, najpierw dodajemy klucz GPG repozytorium:
wget -qO - https://gitlab.com/paulcarroty/vscodium-deb-rpm-repo/raw/master/pub.gpg | gpg --dearmor | sudo dd of=/usr/share/keyrings/vscodium-archive-keyring.gpgNastępnie dodajemy samo repozytorium:
echo 'deb [ signed-by=/usr/share/keyrings/vscodium-archive-keyring.gpg ] https://download.vscodium.com/debs vscodium main' | sudo tee /etc/apt/sources.list.d/vscodium.listTeraz aktualizujemy system i instalujemy VSCodium:
sudo apt update && sudo apt install codiumPo instalacji, z listy zainstalowanych aplikacji możemy wyszukać edytor i uruchomić go:
